"De bloemen van Mondriaan"

De bloemen van Mondriaan

In 2017 wordt ‘75 jaar Noordoostpolder’ gevierd. Ook is het 100 jaar geleden dat kunstbeweging De Stijl werd opgericht. Piet Mondriaan was hier lid van. Had hij, net als Vincent van Gogh, ook iets met bloemen?

De gemeente Noordoostpolder kwam op een idee: laten we ons 75-jarig bestaan opluisteren door met tulpen ‘een Mondriaan’ te maken op een akker in Creil, vlakbij het IJsselmeer. Zo gezegd, zo gedaan: prachtige rode, witte, gele en blauwe vlakken. Een mooi eerbetoon, maar wel met een achterliggend verhaal.

In de jaren twintig van de vorige eeuw leidde Piet Mondriaan in Parijs een treurig bestaan. De kunstschilder raakte zijn abstracte werken aan de straatstenen niet kwijt. Hij zag het niet meer zitten en stond eigenlijk op het punt zijn penselen neer te leggen. Bij een boer in Zuid-Frankrijk kon hij als knecht aan de slag.

Zijn vriend en verzamelaar Sal Slijper stak daar echter een stokje voor. Hij adviseerde Piet om twee bloemschilderijen te maken, want daar was in die tijd meer vraag naar. De aquarellen, een met een blauwe chrysant en een met een witte roos, zorgden er inderdaad voor dat Mondriaan in Parijs kon blijven. Gelukkig maar, want vanaf 1926 kwam er ineens wél belangstelling voor zijn abstracte werk.

Terug naar 2017. Het grappige is nu dus dat er in de bloemrijke Noordoostpolder een abstract werk van Mondriaan is aangelegd. En tegelijkertijd heeft het Rijksmuseum, waar je eerder zijn abstracte werken verwacht, een expositie over zijn bloemschilderijen. Een verhaal met een mooie twist. Maar ook het bewijs dat je soms wat geluk moet hebben in het leven. Zelfs als je Piet Mondriaan heet en mooi kunt schilderen.