"Ik ben een knappe jongen"

De ijdele Narcis

Reeds als kleine jongen stal de ijdele Narcis de harten van iedereen. Jongemannen bedelden om zijn vriendschap, meisjes om zijn liefde. Maar Narcis ontweek elke vriendschap en ging liefde uit de weg.

Een meisje, Echo, wilde hem omhelzen. Maar Narcis moest daar niets van hebben: "Van jou houden? Dan sterf ik nog liever!" De goden besloten dit egoïstische en ijdel gedrag niet langer ongestraft te laten. Dorstig na het jagen boog Narcis voorover naar het water van een meer. Hij zag daarin zijn eigen gezicht. Narcis werd er verliefd op, maar zodra hij het kuste verdween het beeld.

Narcis werd radeloos. Hij at en dronk niet meer, dacht alleen maar aan die verschijning in het water. Uiteindelijk verloor hij zijn levenskracht en zijn schoonheid. Hij kwijnde weg en stierf.

Toen zijn vrienden en vriendinnen hem wilden begraven, zagen ze zijn lichaam nergens meer. In plaats daarvan groeiden er in het gras prachtige bloemen, geel met witte blaadjes. Tot op de dag van vandaag dragen die zijn naam: Narcis.